Zbliża się 23 czerwca...

Zastanówmy się wspólnie, jak każdy z nas obchodzi to Święto?

Czy jesteś dzieckiem i idziesz do taty z życzeniami? Przejmujesz powoli jego obowiązki? Dbasz o niego, by nie zapomniał o lekarzu, sanatorium, czy wizycie u rehabilitanta? Czy czujesz, że to co było Ci dane na drogę w dzieciństwie, teraz procentuje ciepłą, opiekuńczą relacją?

A może jesteś tatą, który stara się być lepszy, niż to, czego doświadczył w swoim domu rodzinnym? Przełamujesz schematy, jesteś obecny, trzeźwy, wyrozumiały? W tym dniu szczególnie pozwól sobie na radość, z tego jak wychowujesz swoje dzieci, z tego, że starasz się mieć z nimi dobry kontakt. Bycie ojcem w czasach, gdy mówi się o kryzysie męskości jest wyjątkowo trudnym zadaniem. Jak połączyć nowoczesne modele partnerstwa w związku, z tradycyjnym podejściem, że ojciec to “głowa rodziny”? Czy czujesz ciężar odpowiedzialności, jaki się z tym wiąże? Jak bardzo martwisz się, czy podołasz tej roli, czy uniesiesz na swoich barkach troskę o cały dom i dzieci?

Może warto, byś w tym dniu podjął męską decyzję i podzielił się swoimi troskami z osobą Ci najbliższą - żoną, partnerką, matką swoich dzieci. Gdy dzielimy się problemami, one stają się zazwyczaj mniejsze, bo ciężar rozkłada się na dwoje, nie na jedne barki. Zobacz, że przyznanie się do słabości, niewiedzy, niepokoju, może być dobrą bazą do wspólnej rozmowy o rozwiązaniach, pomysłach i planach na wspólne życie. Nie musisz stale udawać niezłomnego i ukrywać każdej porażki. Możesz stanowić wzór dla swoich dzieci i pokazać, że każdy może mieć słabsze chwile, że to nie wstyd, tylko przestrzeń do proszenia o pomoc i doświadczania ciepła rodzinnego ogniska. Pomyśl, że to Ty możesz od początku ich istnienia, wskazywać im drogę do tego, jak radzić sobie w trudnych sytuacjach, jak otaczać innych i siebie, troską i opieką, jak odważnie stawiać czoła nowym sytuacjom, które je spotykają.

Podaruj sobie dzień, w którym poczujesz, jak to dobrze, że jesteś ojcem. Może masz duże dzieci, które zaproszą Cię na kolację, albo chociaż zadzwonią z życzeniami z drugiego końca świata. A może maluszki, które wręczą Ci laurkę zrobioną w przedszkolu. Doceń to, zauważ, jesteś dla nich drogowskazem. Pozwól, by rozbłysło to ciepłe miejsce w Twoim sercu, gdzie mieszka miłość, wrażliwość, delikatność, które znalazły tam swój kącik od momentu, gdy pierwszy raz wziąłeś na ręce swoje dziecko.

Może też tak być, że Wasza rodzina nie mieszka już razem, że relacja z dziećmi jest trudna, rzadko i krótko się widujecie. Pomyśl, co chciałbyś, by Twoje dzieci mimo wszystko mogły z tej relacji czerpać? Może poczujesz, że więcej jest radości w dawaniu, niż braniu? Może swoboda i wolność wyboru, będą pierwszym krokiem na drodze budowania dobrej i dojrzałej relacji z dziećmi, opartej o dobrowolność i szacunek.

Jeśli jesteś “ojcem roku” - to wspaniale, świętuj! Jeśli czujesz, że na tej ojcowskiej drodze, jest trochę dziur i zakrętów - zastanów się, jaką chcesz obrać marszrutę, by na końcu być z siebie zadowolonym i konstruktywnie spędzać czas z dziećmi.

Życzymy Ci odwagi, w przyznaniu, że masz w sobie delikatną część. Radości, z realizacji wielkiego, życiowego planu, złożonego z kupowania pieluszek, wyrzucania śmieci i dowożenia do szkoły. Satysfakcji ze wspólnych z dziećmi przedsięwzięć. Poczucia spełnienia, gdy widzisz, jak wyprowadzają się z domu i zakładają własną rodzinę.

Wszystkiego najlepszego Tato!